فرمت فایل: powerpoint 

مرجع فایل - قابل ویرایش ) 

تعداد اسلاید : 30
داروهای آرامبخش وضددرد دریک مطالعه منتشر شده در1997روی نوزادان دردناشی ازلوله گذاری وساکش داخل تراشه رادرحدود 2دریک نمره بندی 0تا4 (ازبدون دردتا خیلی دردناک ) برآورد کردند.نوزادانی که تهویه مکانیکی می شوند ودچار دردوناراحتی می باشند ممکن است بر علیه ونتیلاتور بجنگند که این حالت به صورت بی قراری وآژیتاسیون بروز می کند وباعث کاهش تاثیر تهویه می شود. دراین موارد عوامل ضددرد وآرام بخش باعث بهتر شدن تهویه می شود وحتی خطر عوارضی از قبیل پنوموتراکس و خونریزی داخل بطنی را کاهش می کند. بنابراین استفاده از ضدردها در نوزادان تحت تهویه مکانیکی باید در نظر گرفته شود. داروهای آرامبخش شامل: لورازپام میدازولام ضددردها شامل : مرفین فنتالین مرفین: مرفین یک آلکالوئید مخدر که اثر اصلی آروی سیستم اعصاب مرکزی وارگانهای حاوی عضلات صاف مثل دستگاه گوارش ودستگاه ادراری است. مکانیسم اثر:مرفین بعنوان یک عامل ضددرد،تحریک گیرنده های مخدر درسیستم اعصاب مرکزی استکه اثرات اندروفین های طبیعی تقلید میکند. مرفین درمقادیر معمولی باعث آرام بخش،ضددرد ،کاهش تنقس وکاهش دمای بدن می شود.مهار تنفس دربیمارانی که تحت تهویه مکانیکی هستند اهمیت بالینی ندارد. مرفین همچنین باعث کاهش مقاومت عروق محیطی وکاهش فشار خون در نوزاد می شود اما روی بازده قلب اثر ندارد.پس از تزریق مرفین هیستامین آزادمی شود که باعث انقباض برونشها می شود . جذب مرفین از راههای مختلف از جمله دهانی خوب است.اما در در نوزادان به روش غیر خوراکی داده می شود دوزمعمول سولفات مرفین در نوزادانmg/kg 05/0تا0/2mg/kg است.در صورت نیاز همین مقدار را در فواصل 2الی 6 ساعت تکرا رمی شود.مر فین با انفوزیون داخل وریدی قابل تجویز است که ابتدا 100میکروگرم به ازای هرکیلوگرم وزن بدن به مدت یک ساعت وبعدازآن میزان10الی15میکروگرم در هر ساعت ادامه می یابد. برای جلوگیری از سندرم محرونیت هنگام قطع دارو توصیه می شود روزانه 10الی20 درصدمیزان دارو کم وسپس قطع شود. اثرات مرفین با تجویز نالوکسانmg/kg1/0می تواند معکوس شود. فنتانیل فنتانیل یک اپیوئیدمصنوعی است که برای بیهوشی استفاده می شود و عامل ضددرد با مصارف زیاد در نوزادان است. فنتانیل 80برابرقویتر از مرفین است اما دپرسیون تنفسی وقلبی عروقی کمتری دارد که بعلت اثر کمتر آندر آزاد سازی هیستامین است. معایب فنتانیل در مقایسه با مرفین فقدان خصوصیات آرام بخشی و خطر سفتی دیواره قفسه سینه است در صورتی که اثرات ضددردی کوتاه مدت مورد نظر است میتوان فنتانیل را با میزان4-1میکروگرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن به شکل متناوب تجویز کرد برنامه کم کردن تدریجی مشابه مرفین جهت قطع دارو در نوزادان که بیش از چند روز دارو گرفته اند به شدت تو صیه می شود. کلیرنس دارو بطور مستقیم وابسته به سن حاملگی و وزن تولد است. شیوع آپنه در انفوزیون فنتانیل نسبت به تجویز بلوس آن کمتر است دیازپام دیازپام دارای اثرات فراموشی شل کننده عضلات ضدتشنج وضداضطرابی است که ویژگی بنزودیاپینها هیچگونه اثرضددردی ندارد. دیازپام بسرعت بدنبال تجویز دهانی جذب شده اما بدنبال تجویز عضلانی بطور نا منظمی جذب می شود . نیمه عمرناپدیدشدن دارو تقریبا 75 سلعت در نوزادان نارس و30 ساعت در نوزادان ترم می باشد دیازپام در کبد متابولیزه واز طریق ادرار دفع می شود. دیازپام می تواند باعث دپرسیون تنفسی شده که به شیرخوار کمک میکند به ونتیلاتورعادت کرده وآرام شود. درصورتی که به مقدارmg/kg25/0-1/0هر 6ساعت تجویز شود اثرات آرام بخشی طولانی مدت دارد. میدازولام: میدازولام یک بنزودیازپین است که درphاسیدی درآب محلول است. شروع اثر سریع دارد (5تا6دقیقه).درمقایسه با دیازپام در حدود دو برابر قویتر است. تزریق سریع دارو ممکن است باعث آپنه شده وفشارخون را پایین بیاورد. عوارض جانبی میدازولام کمتر از دیازپام ایجاد می شود بصورت وریدی یاعضلانی به میزان mg/kg1/0تزریق می شود به صورت انفوزیون مداوم می توان تزریق نمود. در نوزادان بدحال در مقایسه باسایرگروه ها ی سنی ،حذف نهایی ونیمه عمر میدازولام طولانی تراست (5/6تا12ساعت). لورازپام: لورازپام یک بنزودیازپین است که به علت خواص لیپوفیلیک و سرعت عمل دارای اثرات ضد تشنجی قوی وی باشد. عوارض مصرف با آن آپنه،خواب آلودگی و اختلالات حرکتی می باشد. لورازپام بصورت تزریقی به میزان mg/kg10/0-05/0هر4-2 ساعت یکبار تجویز میشود کلرال هیدراته: کلرال هیدراته یک دارو با اثرات خواب آوروآرامبخش مشابه باربیتوراتها است. عوارض آن تحریک پارادوکس cns،آریتمی های قلبی وکاهش فشارخون می باشد.وبه دلیل تجمع بالقوه دارو ،تکرار مصرفد رنوزادان توصیه نمی شود. مصرف دارو در شیرخواران ایکتریک با احتیاط صورت بگیرد مقدارآن mg/kg25هر 6ساغت می باشد. داروهای شل کننده عضلانی: استفاده از شل کننده های عضلانی بطور معمول درطی تهویه مکانیکی توصیه نمی شود.اگرچه به نظر می رسد دربیماران خاص مانند نوزادان مبتلا به افزایش فشار ریوی pphnمفید باشد. این داروها شامل: 1)پانکرونیوم 2)وکورونیوم پانکرونیوم: پانکرونیوم برومید یک شل کننده عضلانی رقابتی بامدت اثر طولانی است که از سایر داروهای شل کننده عضلانی بیشتر در نوزادان استفاده می شود. حداکثر فلج عضلانی آن 2الی4دقیقه بعداز مصرف ایجاد میشود. طول مدت آپنه بعداز تک دوز آن متغیراست ودر نوزادان طولانی بوده ومیتوانداز یک تا چند ساعت باقی بماند . مقادیر توصیه شده در نوزادان از mg/kg06/0تا10/0متفاوت است. استفاده طولانی مدت ازپانکرونیوم برومید باعث کاهش شنوایی حسی عصبی درنوزادان که از هرنی دیافراگماتیک زنده مانده اند شده است. اثرات پانکرونیوم بااستفاده از یک آنتی کولین استراز مثل نئوستیگمین mg/kg08/0بصورت وریدی بسرعت معکوس می شود. وکورونیوم: وکورونیوم یک شل کننده عضلانی کوتاه اثر است که از نظر ساختمان وابسته به پانکرونیوم است . شروع عمل آن 2-1 دقیقه بعداز تزریق بلوس داخل وریدی است اما طول مدت آن فقط 30الی40 دقیقه است. این دارو عوارض قلبی عروقی کمی داردو به سرعت با دفع صفراوی حذف می شودبنابراین در صورت نارسای کلیه بی خطر از پانکرونیوم است. مقدار تجویز آن mg/kg bolus1/0وتزریق مداوم آنmg/kg/hr1/0می باشد. اثرات آن نیز با تجویز نئوستیگمین معکوس می شود. داروهای کاردیوتونیک: کاهش فشارخون در نوزادان نارس دچارRDSشایع است. نوزادان 23الی27 هفته حاملگی بین47تا67درصد نیازمند inotropicجهت درمان کاهش فشارخون هستند. دراکو کاردیوگرافی مشاهده شدکه نوزادان نارس دچار RDSکه باترکیبی از دوپامین ودوبوتامین درمان شدند دارای برونده قلبی بالاتری از نرمال علی رغم قشارخون پایین تراز نوزادان سالم است. داروهای که می توانند قدرت انقباضی قلب را زیادکنند شامل برخیآمینهای سمپاتومیمتیک،گلیکوزیدهای قلبی، گلوکاگون ومتیل گزانتین هاهستند.ولی فقط سمپاتومیمتیکها دردرمان شوک اهمیت کلینیکی دارند. آمینهای سمپاتومیمتیک قویترین عوامل اینو تروپدردسترس هستند. داروهای کاردیو تونیک شامل: دوپامین دوبوتامین ایزوپرترنول اپی نفرین نور اپی نفرین(استفاده کلینکی محدودی درنوزادان دارد) دوپامین: دوپامین کاتکول آمین طبیعی است ووقتی بشکل خارجی تجویز شود دارای اثرات پیچیده قلبی –عروقی است که وابسته به میزان دارو است. درمقدارکم اغلب اثرات اتساع عروقی درشریان های کلیه واحتمالا مزانتریک کرونری ومغزدارد . درنارسهااحتمالا بدلیل کاهش کلیرانس ،حتی درمقاذیرکم همافزایش انقباضات عروقی می دهد.مقادیر بیشتر(10-5میکروگرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن دردقیقه)اثر اینوتروپ مثبت روی میوکارد دارد. مقداربیش از10میکروگرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن دردقیقه باعث بالارفتن مقاومت عروق سیستمیک می شود. انفوزیون دوپامین برای هر بیمار بستگی بهبرون ده قلبی ، برون ده ادراری، فشارخون وپرفوزیون محیطی مطلوب دارد. درنوزادان نارس مقدار کم آن باعث افزایش فشارخون می شود.که ممکن است برون ده بطن چپ را مختل کند. دوبوتامین: دوبوتامین یکی از مشتقات ایزوپرترنول و ساختمانی مشابه دوپامین دارد.باعث تحریکقلب از طریق گیرنده های بتا می شود. در نوزادان این دارو اتساع عروق محیطی را ایجاد می کند درنوزادن نارس کوچک دوبوتامین درافزایش برون ده قلب چپ و دوپامین درافزایش متوسط شریانی موثرتر است. آریتمی یک عارضه غیر شایع مصرف دوبوتامین است. ایزوپرترنول: ایزوپرترنول یک کاتکول آمین مصنوعی با اثرات تقریبا خالص بتا آدرنرژیک است.که با عث تحریک گیرنده های بتا 1و2 قلب می شود وباعث اتساع عروق می شود. درنتیجه باعث تاکی کاردی و افت فشارخون رادر نوزادان داریم که مهمترین عوارض جانبی این دارو می باشند. درنوزادان ایزوپرترنول یک عامل ثانویه درمان شوک است . کنترل دقیق فشارورید مرکزی وتوجه به حجم خون درگردش هنگام استفاده باید مد نظر باشد اپی نفرین: اپی نفرین کاتکول آمین آندوژنی است که فعالیت آلفاو بتا آدرنرژیک دارد ونسبت فعالیت هر یک ازگیرنده ها به مقدار تجویزدارو بستگی دارد. در مقدارکم فعالیت بتا وباعث افزایش قدرت انقباض قلب وبرون ده ومقدار بالا فعالیت آلفا وانقباض عروق محیطی را دارد. میزان تجویز آن 5/0تا05/0میکروگرو به ازای هر کیلوگرم وزن بدن دردقیقه می باشد گشادکننده های عروق ریه: هیپرتانسیون شریان پولمونر با شنت راست به چپ خون از مجرای شریانی ،سوراخ بیضی یا هردو می تواند سبب هیپوکسمی شدید درنوزاد همراه بایا بدون بیماری ریوی شودوباعث افزایش مقاومت عروق ریوی می شود. غلظت های بالای اکسیژن وعوامل قلیایی کننده که منجبربه افزایش phخونشده همراه باتهویه پرتواتر (جهت کاهشpco2)درمان اصلی نوزادان دچارPPHNمانده است. اضافه کردن اکسید نیتریک به هوای تنفسی یکی از وازودیلاتورهای ریوی انتخابی دردرمان PPHNاست آلکالوز: آلکالوز با تولید phخون 50/7تا60/7شایعترین درمان جهت ایجاد اتساع در عروق ریوی است. درمان معمولابا انفوزیون بلوس 1الی2mEq/kgازبیکربنات سدیم شروع می شود.سپس انفوزیون مداوم داده می شود تا بهphمطلوب برسد. بعداز رسیدن به phمطلوبمعمولا سرعت انفوزیونبیکربنات کم می شودوتقریبا بعداز 48 ساعت قطع می شود. عوارض جانبی آلکالوز شامل :افزایش قدرت اتصال هموگلوبین به اکسیپزن ؛کاهش غلظت کلسیم وکاهش جریان خون مغز. درنوزادان نارس انفوزیون سریع بیکربناتممکن است در ایجاد ivhنقش داشته باشد وتوصیه می شودغلظت بیکربنات سدیم از mEq/ml5/0بیشتر نشود.تجویز داخل سیستم پورت ممنوع است. گشادکننده های برونش وعوامل موکو لیتیک: برونکودیلاتورها به صورت تزریقی،خوراکی یا به فرم آئروسل تجویز می شود. برخی از عوامل ازقبیل آمینوفیلین علاوه بر اثر گشادشدن برونش ها باعث بهترشدن انقباض عضله دیافراگم وعضله تنفسی می شوند. تئوفیلین وکافئین،متیل گزانتین های هستند که دارای عمل گشادکننده برونش بوده وهمچنین به عنوان محرک تنفسی می توانند استفاده شوند آلبوتامول (سالبوتامول): سالبوتامول یک آگونیست انتخابی بتا 2 آدرنرژیک است.وباعث شل شدن عضله صاف واتساع برونش ها می شود. باعث عوارض سیستمیک مثل افزایش ضربان قلب می شود استیل سیستئین: استیل سیستئین یک خنثی کننده قوی رادیکالهای آزاد است وعامل قوی موکولیتیک است که باباز کردن اتصالات دی سولفید در موکو پروتئین ها خلط را رقیق ومایع می کند این داروروی فیبرین ،لخته های خونی ویا بافت زنده اثر نمی کند. درمان با ان-استیل سیستئین داخل تراشه ممکن است باعث افزایش قابل ملاحظه مقاومت راه هوایی شود وداروباید بادقت استفاده شود دیورتیک ها: دیورتیک ها دردرمان سیستمیک احتباس مایع وکاهش ادم دربافت بینابینی ریوی استفاده می شوند دیورتیک ها ممکن است مایع بافت بینابینی ریوی رابا سوق آن به داخل پلاسما وبه دنبال آن دیورز کاهش دهند. انواع آنها: فوروسمید دیورتیک های تیازیدی ونگهدارنده پتاسیم فوروسمید: فوروسمید شایعترین دیورتیک مورد استفاده درنوزادان بیمار می شود. دوز معمول آنmg/kg2-1ازطریق وریدی می باشد خطر اصلی اختلال الکترولیتی شامل هیپوناترمی،هیپوکالمی،هیپوکلرمی،آلکالوز،دهیدراتاسیون وکاهش حجم خون است. فوروسمید دارای سمیت گوشی است ونباید دربیمارانی که آمینوگلیکوزید دریافت می کنند هم زمان تجویز شود. دربیماران دچار BPDبا مصرف طولاانی مدت فوروسمید،اختلالات مکانیکی ریه بهبود یافته بدون آنکه تغییر محسوسی در تبادل گازی ایجاد شود. دیورتیک های تیازیدی ونگهدارندهی پتاسیم: کلروتیازیدیک دیورتیک خوراکی قوی ومحل عمل آن در قسمت پروگزیمال لوله دیستال با مهار باز جذب کلر است. اسپیرونولاکتون یک دیورتیک محافظ پتاسیم است. این عوامل دفع ادراری سدیم،پتاسیم .فسفر را افزایش میدهند درحالی که دفع پتاسیم راکم می کنند. مقدار معمول کلروتیازید واسپیرونولاکتون بترتیب mg/kg20-10و mg/kg2-1روزانه است. استفاده طولانی مدت از دیورتیک های تیازید-اسپیرونولاکتون منجر به بهبود عملکردیه وکاهش نیاز به فوروسمید د رنوزادان بیشتراز 3هفته مبتلا به CLD می شود کورتیکواستروئیدها: کورتیکواستروئیدها دردرمان سه بیماری متفاوت درنوزادان استفاده شده است :RDSحاد،استریدور بعد از خارج کردن لوله تراشه وCLDپیشرونده. به دلیل عوارض جانبی این داروها باید محدودبه نوزادانی شودکه درخطر ادم وانسداد راه هوایی هستندمثل نوزادانی که به مدت طولانی انتوبه مانده یابطور مکرر نیاز به انتوباسیون داشته اند. عوارض جانبی شامل افزایش فشارخون ،هیپرگلیسمی کاردیومیوپاتی خونریزی دستگاه گوارش اختلال رشدو مهارمحورهیپوتالاموس-آدرنال است محرک های تنفس: محرک های تنفسی می توانند دردرمان آپنه نارسی مفید باشند. اگر آپنه شدید باشدباید تهویه کمکی ابتدا شروع کرداما وقتی آپنه شدت کمتری دارد محرکهای می توانند بدون تهویه مکانیکی استفاده شوند. تئوفیلین وکافئین متیل گزانتین هایی هستند که بعنوان محرک تنفسی استفاده می شود. این عوامل سبب تحریک مرکز تنفسی،افزایش قدرت انقباضی دیافراگم،افزایش تهویه دقیقه ای،کاهش دپرسیون تنفسی ناشی از هیپوکسمی می شوند تئوفیلین: غلظت پلاسمایی درمانی در حدودmg/L20-7است درحالی که سمیت قلبی عروقی یا تا کاردی فقط با میزان بیشترازmg/L13گزارش شده است علائم مسمومیت شامل تحریک پذیری،تعریق ،اسهال ،تاکی کاردی وتشنج می باشد کافئین: کافئین نیمه عمر 100ساعته درنوزادان دارد. غلظت پلاسمایی درمانی درحدودmg/L20-8است.اثرات سمی در غلظتmg/l50ایجاد می شود. بعنوان اولین قدم درمانی درتحریک تنفس از کافئین استفاده می شود

قسمتی از محتوی متن پروژه میباشد که به صورت نمونه ، بعد از پرداخت آنلاین در فروشگاه فایل آنی فایل را دانلود نمایید .

  

 « پرداخت آنلاین و دانلود در قسمت پایین »