مرجع فایل - قابل ویرایش )
تعداد صفحه : 13
شعر نيمايي سبکي از شعر نو فارسي است که نخستين نمونه شعر نو در ادبيات فارسي بوده و برآمده از نظريه ادبينيما يوشيج شاعر معاصر ايراني است. تحولي که نيما انجام داد در دو حوزه فرم و محتوايشعر کلاسيک فارسي بود. با انتشار شعر افسانه نيما مانيفست شعر نو را مطرح کرد که تفاوت بزرگ محتوايي با شعر سنتي ايران داشت. «باتوجه به مقدمهٔ کوتاهي که خود نيما بر اين شعر نوشته است ( رک : شمس لنگرودي ، تاريخ تحليلي شعر نو ، 1/100) ويژگي هاي « افسانه » را به شرح زير ميتوانيم برشمريم : 1- نوع تغزل آزاد که شاعر در آن به گونهاي عرفان زميني دست پيدا کرده است ؛ 2- منظومهاي بلند و موزون که در آن مشکل قافيه پس از هر چهار مصراع با يک مصراع آزاد حل شده است 3- توجه شاعر به واقعيت هاي ملموس و در عين حال نگرشي عاطفي و شاعرانهٔ او به اشيا 4- فرق نگاه شاعر با شاعران گذشته و تازگي و دور بودن آن از تقليد 5- نزديکي آن ، در پرتو شکل بيان محاورهاي ، به ادبيات نمايشي ( دراماتيک )؛ 6- سير آزاد تخيل شاعر در آن ؛ 7- بيان سرگذشت بي دليها و ناکامي هاي خود شاعر که به طرز لطيفي با سرنوشت جامعه و روزگار او پيوند يافته است .( براي تجزيه و تحليل افسانه ؛ رک : حميد زرين کوب ، چشم انداز شعر نو فارسي ، ص53 به بعد ؛ هوشنگ گلشيري ،« همخواني با هماوازان ، افسانهٔ نيما ، مانيفيست شعر نو »، مفيد ، دورهٔ جديد ، ش اول ف( بهمن 1365) ص 12 تا 17 و ش دوم ، ص 34 تا 56 ؛ عطاء الله مهاجراني ، افسانهٔ نيما ف ص 52 به بعد ) روح غنايي و مواج افسانه و طول و تفصيل داستاني و دراماتيک اثر منتقد را بر آن ميدارد که بر روي هم بيش از هر چيز تاثير نظامي را بر کردار و انديشهٔ نيما به نظر آورد ( در
قسمتی از محتوی متن پروژه میباشد که به صورت نمونه ، بعد از پرداخت آنلاین در فروشگاه فایل آنی فایل را دانلود نمایید .
« پرداخت آنلاین و دانلود در قسمت پایین »
![]()